از بعد کنکور برای این که عقده ای نشم که من اصلا جوونی نکردم و همه ی زندگیم شده درس و حق انتخاب ندارم و اینا تصمیم گرفتم تا حد ممکن چیزایی که دلم می خواد امتحان کنم رو امتحان کنم(البته تا حدی که خیلی خسارت نزنم) نمونه اش همین گیم آف ترونز ، هر چی گفتن نبین و به درد نمی خوره حرف تو گوشم نرفت.یکی از دلایل کنجکاوی م هم این بود که چرا باید انقدررررر طرفدار داشته باشه؟! خوب چند قسمتش رو دیدم . جدا از مس

خوب فیلم در مورد یک ریاضیدان هست که از بدو ورود به دانشگاه کم کم دچار بیماری شیزوفرنی میشه. یادمه می گفتید یه کتاب بود از زبان یک بچه ی اوتیسمی (اسمشو یادم رفته اگه یادتونه بگید) این که بیای زندگی رو از دید انسانی که بیماری روانی داره ،اونم یه چیزی مثل اوتیسم یا شیزوفرنی ،به تصویر بکشی ؛خیلی مهارت می خواد به نظرم.هرچند که هر کسی نمی تونه به اثر انتقاد کنه. دیگه اینکه به تصویر کشیدن زندگی دانشمندا